خمیازه های همیشه ... Gape forever

خمیازه های همیشه ... Gape forever
مطالب مطبوعاتی من

کوتاه نمی آیم از بغض هزار ساله ام

يكشنبه, ۳۱ خرداد ۱۳۹۴، ۰۹:۱۳ ق.ظ

نمی شود تمام درهای جهان را بست؟ چقدر به یک تنهایی مفرط نیاز دارم. خودم باشم و کتاب هایم و صدای جادویی نت های درونم.

چقدر شبیه به اتفاق های خوب نیستم. شبیه به "قرار بود" هایم نیستم. در یک قدمی ام بودند که دست دراز کردم بگیرمشان. به محض خواستنم دور شدند و از من هزار سال نوری فاصله گرفتند.

روی پله های "جام جم" ایستاده بودم که به قله های درونم فکر می کردم. مسیر خوب "خیابان" را قدم می زدم که خودم را به یاد آوردم. از هوای ناب "تولید" نفس کشیدم که همه چیز یادم آمد. چقدر آن روز شبیه به اتفاق های خوب بودم. چقدر شبیه به "قرار بود" هایم بودم. چقدر خودم بودم.

مرا بی رحمانه بیرون می کشند از مرزهای خودم. مرا به حال خودم رها نمی کنند. مرا به بر باد رفتگی ها وصل می کنند و کوتاه نمی آیند از بغض هزار ساله شان.

کوتاه نمی آیم از بغض هزار ساله ام. مثل کودکی ناگزیر، پا به زمین می کوبم و از خودم جدا نمی شوم. جام جم را، خیابان عارف را، حس های ناب یکشنبه ها و کتاب های مورد علاقه ام را، نوشتنی که تمام زندگی ام است، حتی هوای خنک شب های حرم امام رضا را و گریه های شب های قدر را، شهود و جمکران و نور و فلسفه ی سهروردی را، همه خدایی اسپینوزا را و برتری های کگارد را، پیراهن سفید و تمام خنده های به مرز چهل و دو سالگی رسیده را، نه. هیچکدام را رها نمی کنم. پا بر زمین سرنوشت می کوبم و از ذات خودم کوتاه نمی آیم.

۹۴/۰۳/۳۱
یاسمن رضائیان yaseman rezaeian