خمیازه های همیشه ... Gape forever

خمیازه های همیشه ... Gape forever
مطالب مطبوعاتی من

دلم می خواست همه چیز بهتر شود

چهارشنبه, ۲۵ شهریور ۱۳۹۴، ۰۹:۴۰ ب.ظ

دلم می خواست همه چیز بهتر شود. وقتی زودتر از زمان مقرر از باشگاه بیرون آمدم، وقتی به آسمان جام جم خیره شدم و فکر کردم چرا مثل دیروز هوا گرفته نیست، وقتی پله ها را پایین می آمدم و به خواب هایم فکر می کردم...

خیابان کریمخان... خیابان کریمخان... خیابانی که تمام لحظه های معلق بین غم و بی حوصلگی هایم را از هرجای تهران کول می کنم و با خودم به آنجا می برم و در آن قدم می زنم و باز به یکی از کتابفروشی هایش پناه می برم.

وقتی که بغض دست می گذارد روی گلویم و سد می شود مقابل حال خوبم، خودم را داخل یک از همین کتابفروشی ها می چپانم و بین کتاب ها پنهان می شوم. از چشم خودم دور می شوم، کتاب ها را بر می دارم و ورق می زنم و به این فکر می کنم لا به لای بغض ها باید جایی برای خنده ای ماسیده هم باشد.

خیابان را لاقیدانه قدم می زنم و از یک عطر فروشی عطر شب های مسکو می خرم. از وقتی شیشه اش خالی شده بود انگار تکه ای از خودم را از درونم کنده بودم و پرت کرده بودم آن سمت دنیا. می گویم هر شیشه ای، هر رنگی، هر اندازه ای. فروشنده از واکنش ام تعجب می کند. نمی داند نمی خواهم عطر بخرم. فقط می خواهم همه چیز را بهتر کنم.

شب در خانه بغض هایم را روی کاغذهای خبرِ باشگاه می تکانم و ته مانده اش را می نویسم. اگر فردا سردبیر کاغذهای خبرم را ببیند می پرسد: خانوم خبرنگار، شما عاشق اید؟

و من می گویم: نه... کاغذهایم را تند تند زیر و رو می کنم و می گویم: اینجاست؛ نوشته ام. خبرهای حاشیه لیگ قهرمانان اروپا را و نتیجه ی بازی نفت و الاهلی را. یک خبر کارشناسی هم از باخت چلسی نوشته ام...

بعدش سردبیر لبخند می زند. نه. لبخند نمی زند. حتی از من نمی پرسد که عاشق ام یا نه. من هم هیچ جوابی نمی دهم. سردبیر فردا نمی آید. همانطور که امروز نیامد. شاید هفته ی دیگر بیاید. شاید هم هیچ وقت... و همه چیز از همین جا شروع شد. من زودتر از زمان مقرر از باشگاه بیرون آمدم و دلم خواست همه چیز بهتر شود...


پ.ن: آسمانی که به انتظار بارانش بودم حالا یک ریز به پنجره می زند که خبر بدهد آمدن مهمانش را...


۹۴/۰۶/۲۵
یاسمن رضائیان yaseman rezaeian